Deze week, loop ik achter, maar dat halen we wel weer in. Ik had een fijne Mysteryland en ook een hele leuke vakantie. Daarnaast nog wat dagen in de Biesbosch, dus wat wil een mens nog meer? Afijn, hier de bijdrage voor deze week. Het stukje van de vorige week, komt volgende week. Veel plezier. By the way, ik heb wel 250 foto's van Mysteryland, maar die kan ik hier niet kwijt. Ik zal er wel een CD-tje van branden, of zo,.. Groetjes, Jack

Amsterdam, 30-08-2005

Nu Mysteryland, historyland is geworden, wil ik het gaan hebben over vroeger. Ja, kinderen, opa verteld. Heel lang geleden waren er al house-feestjes. Die waren klein en gezellig. Illegaal, en dus leuk. Moeilijk te vinden en daarom spannend. Met vreemde zeer nieuwe muziek en dus altijd origineel en boeiend. Kortom een housefeest was een feest om naar toe te leven.

De ochtendstond, heeft goud in de mond: Per arriveerd 11.00 sharp!

Nu we doodgegooid worden met zogenaamde feesten en partijen, kunnen ook de festivals niet achter blijven. Was er vroeger nog EEN festival (Dance Valley?), nu zie je door de bomen het bos niet meer. Oftewel, alle weekenden, waar enigszins kans op droog weer is, is er wel een of ander (dans) festival. En iedereen weet donders goed: Overdaad, schaad! En ik kan het weten, want ik heb ze dit jaar ALLEMAAL afgelopen.

Overblijfsel van de Floriadel? Of een stukje Mysteryland-decor?

Toch wil dat niet zeggen dat ik bedoel te zeggen: WEG ERMEE! Weg met al dat festivalgeweld. Neen, ze hebben allemaal wel iets eigens en ze proberen elk voor zich een eigen plaatsje te verwerven. Sommige festivals maken zelfs een hele ontwikkeling mee.
Zoals een van mijn favoriete festivals van welleer: Mysteryland!

Sommige DJ's zijn een decor op zich... Niks meer aan doen!

Mysteryland. De history van Mystery:
Mijn eerste Mysteryland was meen ik in Brabant en die heette Mystery-Eiland en die ging niet door. Daar heb ik geen goede herinneringen aan. Daarna eentje in de Flevopolder of zo... (Sorry, ik weet het ook allemaal niet meer precies. Sla daar het boek 'RELEASE' van Gert van Veen maar op na!)

Sommige bezoekers ook... Niks meer aan te doen...

De tweede in Busloo, denk ik. We reisden daar met de trein heen en gingen de hele nacht super uit ons dak. Het kon niet op, het was helemaal geweldig! Wat was er dan zo geweldig, Jack? “Nou gewoon, te gekke muziek, leuke mensen, de hele nacht door feesten tot het ochtendgloren en dan met de trein weer heel erg blij naar huis. Wat wil je nog meer?”

Weer andere DJ's zijn een act op zich... Hier de jarige jop, Victor Coral.

En zo kwam er bijna elk jaar wel weer een Mysteryland voorbij. Ook met grappige herinneringen: We zitten in de trein richting Busloo. De laatste trein in die richting, want we waren reeds een beetje blase geworden. Gaat die trein niet verder dan Deventer (of zoiets, want dat weet ik allemaal niet meer precies). Wat nu? Trein terug kon niet en verder lopen was geen optie (veel te ver!). Hups, we nemen een taxi. Welja! De goede man had nog nooit van Mysteryland gehoord, maar wist dat er in die contreien wel eens vaker zo’n boerenfeest was. Ja, dat was me wat. Dan waren er wel meer dan een paar honderd man op zo’n feest!

Soms moet je zelf aan de bak. Be your own act! (maximaal 20 minuten!)

Wij legden de man beleeft uit, dat het geen boerenfeest betrof, maar een housefeest. Daar had ie nog nooit van gehoord. Dat kon niks wezen. Toen we hem vertelden, dat daar wel 30.000 man op af kwamen, lachte ie schamper en dacht waarschijnlijk, dat ie twee debielen in zijn taxi had. Daar wij normaal gesproken met het pendelbusje van station hutsefluts naar het festivalterrein gereden werden, wisten we eigenlijk niet waar het precies was. Daarom zeiden we tegen de chauffeur, rij maar richting Busloo en dan gaan we wel op het geluid of licht af, ok? Hij dacht het er zijne van...

En sommige DJ's zijn act en decor in EEN!!! Hier de Dark Raver in een spaarzaam rustig moment. "Steve, stilte voor de storm...???"

Afijn in de buurt van Busloo werd het steeds drukker op de weg. Grote spots draaiden cirkels in de lucht en als je het raampje opendeed: “Boem, boem, boem!!!” Jeah, we zijn er! De chauffeur vroeg; "Wat nu?" Want er stonden mannen bij hekken. Ik zei, zeg maar dat we DJ zijn, dan laten ze ons wel door. Vraag maar naar de artiesteningang. Zo gezegd, zo gegaan. De chauffeur kreeg er nou zichtbaar lol in, bij het zien van al die vrolijke uitgelaten gezichten. Bij de artiesteningang gekomen, rekenden we 80 gulden af en kregen een ferme handdruk van de chauffeur. Hij vroeg, “Denk je dat er nog kaartjes zijn, ik krijg er ook wel zin in. Wat voor bandjes treden er op?”

Even later werd ie aangeklampt door mensen die alweer weg gingen. De goede man had (eindelijk) iets te vertellen thuis!

Weer ander organisaties komen er rond voor uit. Boe(m), boe(m), boe(m).

Nog een herinnering, van een latere Mysteryland:
Overal is modder en de paden zijn nauwelijks begaanbaar, ondanks al het hooi van de boeren uit de buurt. Ik besluit een ‘binnendoor’ te nemen, dwars door een gabbertent. Overal vrolijke gezichten, iedereen blij. Ik dring me langzaam door de massa naar de overkant, totdat ik door een vriendelijke jongeman staande gehouden wordt en die vraagt: “Hebt U het ook een beetje naar UW zin, MENEER?”

En dan is het tijd waar we voor gekomen waren: MUZIEK EN ZO! (Quazar)

Soms moet zo’n hint toch een belletje doen rinkelen, maar in plaats dat ik nou gewoon zeg: “Opzij vlegel, ik ben op zoek naar mijn dochter, en als ik die te pakken krijg...!”, zeg ik: “Ja, goed he?”, waarna hij triomfantelijk naar zijn vrienden roept: “Hee, die ouwe vind het ook goed. Leuk he?”

De fotograaf kon het weer niet laten; Backstage met Zu --->>> TIETEN!!!

Weer een jaar of wat later. Weer op weg naar Mysteryland te Busloo:
We zitten weer in de trein, hier en daar groepjes jongens met heel kort haar of zeg maar kaal. Ik hoor in zo’n groepje, schuin tegenover ons een paniekerig gesprek, zo van: “Hoe komen we nou op het festival?” “Weet ik veel?” “Gaat deze trein wel zover” “Weet ik veel?” “Ja, maar hoe moet dat dan?” “Staan we mooi op dat treinstation...” “En wat dan?” “Godverdomme, straks komen we er niet eens...” “Zou het nog ver lopen zijn?”

Liefde op het eerstye gezicht! Felix en Paul? De nieuwe 'Discopimps'...?

Ik grijp in en zeg tegen het groepje: “Als zo meteen de trein stopt op perron 3, dan ga je de loopbrug over, de trap af en steek je de stationshal over. Bij de fritestent voor de deur komt een pendelbusje en die brengt jullie naar de ingang van Mysteryland. Heel simpel!” De jongens kijken ons nu ongelovig aan en eentje stelt de vraag die de anderen zich ook al afvroegen: “Hoe weten jullie dat? Gaan jullie daar soms ook heen?” En ik antwoord; “Ja we gaan er al jaren heen! Het is een fantastisch feest!” De verbazing en ongeloof op de gezichten van de jongeren, zette zich snel om in twijfels, zo van; “Godverdomme, we zitten niet op een festival voor oude van dagen te wachten. Als die twee ook gaan, kan het niks weze daaro...! MOOI KUT!”

Ben je een keer jarig, terwijl je moet werken, krijg je dit weer...

Afijn, deze dingen speelden zich meer dan tien jaar geleden af en ik ga nog steeds naar Mysteryland. Er waren er een paar bij Almere geloof ik en in/bij Ruigoord, meen ik... De eerste keer toen het op het Floriadeterrein plaatsvond is 3 jaar geleden. Ik ging toen met een bevriende DJ mee en werd om 11.00 uur met een golfkarretje een grote piramide opgereden. Daar aangekomen ging de DJ plaatjes draaien en ik ging drinken en kletsen en dansen enzo. Om de zoveel tijd kwamen bekenden de berg op, wat erg gezellig was, en werd de Dj afgewisseld voor een verse. Voor ik het wist was het 23.00 uur en ging ik weer de berg af, richting huis! En zeer geslaagde Mysteryland, vond ik. Ik had een absolute topdag gehad!

Publiek vermaakt zich, of is het vermakelijk publiek? HANDJES!

Vorig jaar kon ik Mysteryland niet bezoeken, want ik moest in het buitenland draaien. Londen om precies te zijn, en dat viel helaas niet te combineren. Dit jaar hadden we er dus dubbel veel zin in en er zelfs de vakantie voor aangepast. Mysteryland had vorig jaar een Gouden Kabouter Award gewonnen voor beste decor, dus dat wilde ik nou wel eens in de praktijk zien. Had ik de eerste keer op dat Floriadeterrein, niks anders gezien dan een grote piramide, ik zou dat dit jaar anders doen. Hoewel? Twee jaar geleden was het juist zo leuk om op EEN plaats te blijven en de vrienden en bekenden aan je voorbij te laten trekken. Ik had me eigenlijk zoiets voorgenomen in de Beatclub. Daar zou het te doen zijn, had ik besloten.

Het moet niet veel gekker worden... ;-)

Lekker vroeg (11.00 uur!) er heen om niks te missen. Het was nog niet zo druk in de Beatclub tent, zo vroeg, dus we besloten het festivalterrein te gaan verkennen. Dat hadden we beter niet kunnen doen, want hoe meer tenten of locaties we zagen, hoe vaker we tegen elkaar zeiden; “Hier komen we straks nog ff terug! Want die of die draait hier straks!” Dat willen we niet missen. Afijn, zo geschiede. Overal in al die tenten kwamen we bekenden tegen die weer tips gaven, zo van: “Kom straks om 13.00 uur bij ons langs, want dan krijgt Victor Coral een verjaardagstaart!” Bij de andere tent hoorden we; “Kom straks om 16.00 uur bij ons langs, dan spring ik uit een verjaardagstaart voor Felix de Housecat, want die is jarig!” weer ergens anders; "Kom straks ff foto’s bij ons maken, we hebben de Tokkies!” (...) "Je mag mijn paaldansact niet missen! Je moet er bij zijn!”

Ik zat vroeger ook op de welpen. Ik snap nu pas waarom... Verkennen!

Nou ja, van de hele dag in de Beatclubtent hangen is niks meer gekomen. Jammer, heel jammer. Want dat was zeker het allergezelligste geweest! Hoe komt het nu, dat als je alles wilt zien en meemaken, je een heleboel mist? Vooral de tochten van tent A naar tent B, naar tent C zal ik niet snel vergeten. Waar komen al die nikszeggende, saaie gezichten toch ineens vandaan? Als je in de diverse tenten binnenstond, stikte het van de blije gezichten, dansende mensen, muziekliefhebbers, de hele gezellige bende die bij zo’n geweldig festival hoort en buiten lopen ze te chagrijnen. Heel maf! Dat is waar ik altijd zo tegenop keek bij Lowlands, dat vervelende ouwe lullen hangpubliek, maar nu het zelfde gedrag door jonge kinderen met fluoriserende beenwarmers? Dat kan toch niet? Wie het snapt, mag het zeggen...

Schoonmaken is een schone zaak. Harken maar!

Ik liet er mijn goeie zin (uiteraard!) niet door bederven en struinde vrolijk verder. (met oogkleppen op, dat wel!) En ondanks de vele kilometers die ik van hoogtepunt tot hoogtepunt moest afleggen, had ik het niet anders kunnen of willen doen. Want ik had het Lovemotel niet willen missen. Ik heb genoten van de slakken van Lennard en Pinkie. Heerlijk op het terras aan het water gezeten. Gelachen om de Gitarenpruikenband! Te veel om op te noemen. Het was in een woord geweldig! Wat een hoeveelheid acts en decor, niet normaal meer. Noem het afleiding, ik noem het verleiding! En dan nog maar te zwijgen over de Minibar... Gelukkig lag ik daar driedubbel van het lachen, dan val je niet zo op!

Undercover

PS: En aan Lisca: Het was geweldig, meisje. Veel succes met je nieuwe plannen: Geef um van jetje!

Heb je hem ook weer. Hoe doet ie dat toch? Wat kost dat nou, Kamiel?

De paaldans is eindelijk uit het verdomhoekje. Openluchtpalen zie je steeds meer. Binnenkort de nieuwste rage: Flitspaaldansen!!!

En toen was de koek op, de cirkel rond. Tijd om naar huis te gaan... (snif...)

***

Onderwerp: Mysteryland redde mijn leven!
Geplaatst: di 30 aug, 23:43

(Door Superjoen)

Zaterdagmiddag 17.30, Mysteryland.
Ik dans in de tent van Subliminal Sessions waar Erick Morillo plaatjes draait. Naast mij danst een mooi meisje.
‘Zeg luister eens’, schreeuw ik in haar oor. ‘Mag ik jou wat vragen?’
‘Ja hoor’, roept ze terug.
‘Is het eigenlijk wel de bedoeling zo, dat dansen, of vinden de mensen om ons heen dat niet erg vervelend’.
Ze lacht begripvol naar me.
‘Ja hoor, je mag hier dansen’.
‘Gelukkig maar, ik dacht even dat dit niet de bedoeling was’.
Met een gerust hart hervat ik mijn SuperJoen-shuffle. Een dans waar de bosjesmannen uit donker Afrika nog heel wat van kunnen leren. Als ze verdomme niet zo druk zijn met de hele dag naar boven kijken of het gaat regenen.
Om mij heen staan een heleboel mannen met hun armen over elkaar. Alsof ik omringd wordt door bodyguards. ‘Jongens, ik had jullie toch vrij gegeven vandaag’, schreeuw ik maar niemand begrijpt mij. Zo gaat dat:

Een leven vol onbegrip,
eindigt zelden met vuurwerk.

Erick Morillo is een fenomeen, zo staat het geschreven, dat de hele zomer rondhangt op Ibiza. En aldaar met de ene na de andere vrouw de platenkoffer induikt, ondertussen met één hand een champagnefles ontkurkend. Ik vind hem maar een egoïstisch manneke dat na elke plaat die hij in mixt de boel stilzet om te vernemen van zijn publiek hoe geweldig hij is en dan als beloning gewoon weer een ander plaatje opzet en deze weer mixt met een nieuwe klassieker. Van dansen komt het niet veel met al die pauzes en opbouw roffels.
Neen, Villalobos die begrijpt het tenminste. Minimal techno is helemaal mijn kopje thee. Gewoon subtiel je set opbouwen. Laagje voor laagje werkt hij naar een muzikaal orgasme en... Jammer er is iets mis met de techniek dus een cdspeler techneut erbij, aan knopjes draaien, een moeilijke blik en...
Ik sta bekend als een geduldig mens, zet mij drie uur in de rij bij Lowlands en je hebt geen kind aan me. Maar als ik wil dansen dan wil ik dansen. Daar ben ik heel kinderachtig in. Dus hup, programma erbij en naar de volgende tent.
Onderweg rook ik een jointje. Een illegaal meegesmokkeld jointje welteverstaan dus dat is oppassen geblazen. Rook je een zak wiet leeg in een tehuis voor moeilijk opvoedbare astmapatiënten, zal iedereen dat gedogen maar op Mysteryland, een dansfestival waar vrijheid en blijheid hoog in het vaandel staan wiet meenemen, nee dat kunnen we natuurlijk niet accepteren.

Nu hoor ik u denken, we zijn al halverwege dit Mysteryland verslag, en niets dan negativisme waarmee SuperJoen ons om de oren slaat. Waarom was 'ie niet gewoon thuisgebleven, de zeikerd!
Ja dat was een optie ware het niet dat als ik voor die optie gekozen had jullie het voor altijd zonder deze geliefde columnist hadden moeten stellen want dan was ik nu dood geweest.
(Het publiek schrikt, en pakt elkaars handen vast, wat zullen we nou krijgen!)

Dat zit namelijk zo. Het is een mooie zaterdagmiddag en ik zit bij mij achter op mijn binnenplaatsje in de zon te genieten van een ontbijt (koffie, een drietal uitgeperste sinaasappeltjes, twee afbakbroodjes kaas en twee eieren). Ik woon in een hoekhuis, moet u weten, met als erfafscheiding een hoge tuinmuur wat mij een enorm privacy gevoel oplevert. Op mijn schoot het gloednieuwe ID-T magazine, altijd weer een hoogtepunt in de maand. Ik blader en blader totdat ik een interview onder ogen krijg over Mischa Klein en zijn vriendin. Ik ben een groot fan van deze hippe kunstenaar (en zijn vriendin, al heeft dat een andere motivatie) die toch maar even de wereld aan het veroveren is met zijn digikunst en zakelijk instinct. Een combinatie die bij mij ver te zoeken is. Ik ben meer van de plannen verzinnen met luiheid combinatie. Als je mij tegenkomt ligt die combinatie voor het oprapen.
Mischa vertelt trots over zijn eigen tent die hij mag hosten tijdens Mysteryland en de prachtige flyer die hij ontworpen heeft. En opeens slaat de gedachte als een bliksemflits bij mij naar binnen, IK MOET NAAR MYSTERYLAND! Ik schiet uit mijn stoel en ren het huis in, de trap op en ga achter mijn computer zitten om een kaartje te reserveren. Ja reserveren, want als jullie denken dat SuperJoen na zoveel jaren trouwe dienst in de dansscene zijn kaartjes gratis krijgt thuisbezorgt dan hebben jullie het goed mis. Elke maand gaat er van mijn schamele salaris een substantieel gedeelte aan entreegelden over de toonbank van de diverse dansorganisaties.
Affijn ik schiet al lekker op met het bestellen van het kaartje hoor ik opeens een enorme dreun vanuit mijn binnenplaats de trap oprollen. Het huis trilt op zijn oude funderingen.
Nou ben ik niet zo van het schrikken, dat is meer voor meisjes. Nee ik leef al jaren met de overtuiging ‘je maakt wat mee als je niet uitkijkt’ dus ik ben altijd op mijn hoede. Cool als ik ben rond ik de bestelling af, zet mijn computer uit en loop naar beneden.
Als ik mijn binnenplaatsje oploop is het een en al ravage wat de klok slaat. Er ligt een enorme hardkartonnen koker van wel twee en een halve meter lang en dertig in doorsnee dwars over mijn tuinmuur. Het uiteinde van de koker heeft mijn tuinstoel (waar ik nog geen drie minuten geleden vredig in zat te lezen!) omver gestoten. Op de grond niets dan eierdopjes, koffie en broodkruimels. Als ik de poortdeur opendoe en de straat inkijk zie ik daar twee jongens de hoek omslaan. Een van de jongens kijkt nog even om met een grijns op zijn smoel.
‘Dat ik die hufter langzaam zijn kop insla met een botte knuppel’, schiet er door mij heen. Maar ik ben een lafaard met een hekel aan geweld en een neiging tot Boeddhisme. Dus blijft het bij die gedachte. Ik pak de koker en duw hem weer terug over de tuinmuur de straat op. Waar komt dat ding in godsnaam vandaan? Vast van het bouwterreintje verderop. Ik flikker de koker met een sierlijke boog over het hekwerk de bouwplaats op.
Als ik terugloop realiseer ik me plots dat óf Mischa Klein, óf ID-T magazine, óf Mysteryland mijn leven heeft gered.
‘Halleluja! Halleluja! zing ik, ‘De dansscene heeft mijn leven gered! God is a dj!
Ik doe een onnozel dansje midden op straat.

Affijn de vreugde duurde niet lang want er diende te worden afgewassen, boodschappen gedaan, biertjes gedronken te worden op het terras met een van mijn vele onmisbare lievelingsvriendinnen. Het leven ging door in zijn onverschillige sukkeldraf.

En nu was ik dus op weg naar een andere lokatie op Mysteryland. Het festival dat mijn leven redde. En mijn heldin zag er prachtig uit, echt heel mooi. Ze had zich prima voorbereid. Aan alles had ze gedacht, genoeg drank en eten, mooi decoraties en voor iedereen wat wils. Muziek en dj’s in overvloed kortom genoeg elementen voor een geslaagd feest, zelfs het weer was uitstekend. Mijn heldin glimlachte naar mij maar in haar ogen zag ik een intense vermoeidheid. Maandenlange voorbereiding was hier aan vooraf gegaan en nu het zover was liepen haar gasten rond alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Here we are now,
entertain us!,
riep de visite.

‘Het ligt niet aan jou, mijn lieve heldin’, stelde ik haar gerust, ‘het ligt aan de visite’.
De visite maakt het feest en niemand anders. Maar de gasten leken ergens op te wachten. Ik weet niet wat precies. Ook de dj’s wachten nog even met het opzetten van hun beste platen. Maar het was al laat. We hadden nog maar een uurtje te gaan.
Alleen Danny Howells had het door en sprak zijn publiek toe. En eventjes was het weer zoals vroeger. Maar voor mij was het genoeg, ik moest nog een trein halen.

Misschien ligt het wel aan mij, bedacht ik me de volgende dag. Een week na Lowlands is misschien nog te kort om weer te gaan feesten. Ander publiek, heel andere sfeer. Of was ik domweg gewoon steeds op de verkeerde plek. Wie zal het zeggen.
Volgend jaar beter, bij leven en welzijn.

Superjoen

***

View Guestbook
Sign Guestbook