Afijn, het weekend zit er weer op.
Ik ga er eens een paar woorden aan wijden, want wetende dat ze bij UDC meelezen, verwachten ze een mooi verslag van DV.
Superjoen heeft al een super-leuk verslag geschreven (ZIE ONDERAAN!), maar voor de DJ Fanclub site hebben we nog niks.
Ik herinner me te weinig om een accuraat verslag te schrijven.
Ik kan wel het een en ander gaan verzinnen, maar daar ben ik tegen, is oneerlijk, en zou dit festival te kort doen.
Daarnaast ben ik maar een dag en nacht geweest en dat is te kort voor een volledig verslag.
(Ja, ik moest ook nog naar de GAY-parade, VOLT op de boot en afteren bij de buren, naar Strand West voor Earth en nog een keer uitgebreid napraten over het weekend.)
Misschien heeft Jimmy Loo nog iets onthouden van DV.
Ik herinner me vaag iets over een hoop lol om niks...
Hup Jack, aan het werk!

Undercover

Amsterdam, 22.30 uur 09-08-2005

LATER OP DE AVOND:

Waar waren we gebleven?
O ja, Dance Valley weekender!
Vrijdagochtend, de wekker gaat al om 9 uur. Ik wil op tijd naar Dance Valley en er een echt survivalweekend van maken. Ik had de nacht ervoor al het een en ander bij elkaar gezocht, zoals plasticzakken, gaffatape, een mooie poster van een luchtfoto van Glastonbury voor aan de muur (muur?) van de tent, luchtbed, dekbed, kussen, paar sokken, onderbroeken, broek, T-shirt met “I’M NOT A DJ" erop, warme ‘overgooier’, van dat soort dingen. De tent kon ik lenen van MC Buttslammer. Die had er pas een gekocht voor ‘Landjuweel’ bij Ruigoord, dus zou nog wel kompleet zijn, had ik me bedacht.

DJ Ambient Daan wordt geintervieuwd voor het NOS-6-uur-journaal!

Natte neus?
Het eerste SMS-je van het weekend (er zouden er nog vele volgen...) kwam binnen. Het maatje, de vriend, ‘het slapie’ met wie ik op DV zou gaan kamperen, SMS-te af. Er zat snot in zijn neus, of zo iets en dan was kamperen geen goed idee. Godverdomme, ik weet ook wel dat ik vannacht wakker werd van hoosbuien die er niet om logen, maar het was nu toch droog? Mooi kut! En de ‘zieke’ had ook nog eens de parkeerkaart...

De WC meisjes hebben er zin in!

Wat nu?
Wat nu? De post valt in de brievenbus en verdomt er zit een DV-parkeerkaart in. Dit was een teken van bovenaf, zeggende; “Gaan Jack, gewoon gaan!”
Ik besluit naar DV af te reizen, alleen en ook nog zonder tent. Kijk, zielig en alleen naar zo’n groot festival is al triest, maar in je eentje een tent op zetten is pas echt deerniswekkend. Ik dacht, ik zie wel waar het schip strandt.

Als ik een WC-grapje maak, laten ze me zien hoe ze daar over denken!

Mooi op tijd!
Ik rij soepeltjes het parkeerterrein van DV op en vervoeg mij bij de tent waar ze de ‘bandjes’ uitdelen. Ik ga naar de guest-afdeling en noem mijn naam en zeg er voor de zekerheid bij, dat ik wel weet ‘WIE’ ik ben, maar niet weet ‘WAT’ ik ben. Ben ik nou ‘PERS’ of ‘ARTIEST’ of ‘RELATIE’, of weet ik veel wat... “Ja, u staat er op!” zegt het meisje onmiddellijk zonder in haar computertje te kijken. OK, maar moet ik nog iets doen daar, want in mijn e-mailtje staat dat ik ‘geboekt’ sta... “Wacht even.” zegt het meisje en kijkt nu in de computer. “Oeps ik vergis me, u staat wel op de lijst, maar u komt morgen pas.”

Lekker rustig bij de bonnenverkoop. Nergens lange rijen. Dat is mooi!

Zo lief!
Ik dacht al dat ik aan de vroege kant was, maar een hele dag te vroeg? Ik: “He, wat stom van me, dan kom ik morgen wel terug.” “Nee, hoor!” hoor ik het meisje me naroepen, terwijl ik al weer op weg naar mijn auto ben, “komt u maar, ik heb nog wel een bandje voor vandaag voor u, maar dan moet u morgen hier weer even terug komen voor een bandje voor morgen.” Prima plan, denk ik, want dan kan ik morgen eventueel nog een keer naar Dance Valley.
Twee voor de prijs van geen!

Pas getrouwd stel, recht van de bruiloft. Zie die witte laarsjes en broek!

Ik ben er klaar voor!
Zeer voorspoedig kom ik op het immense (nog lege) festivalterrein aan. En voor ‘dag en douw’ sta ik in de Electronationtent. Hee, waar is de muziek, waar zijn de mensen? Ik vraag het Roy van Electronation die me al zo verbaast aan stond te kijken, van “Wat doet die nou hier?” en hij zegt; “Jack, Dance Valley begint op vrijdag pas om 13.00 uur. Morgen begint het echter wel om 10.00 uur. Je bent wat aan de vroege kant.” (Maar dan in het Engels!)

De natuurbeheerder houdt een oogje in het zeil: "Alles in orde, jongens?"

Hangen in die matten!
Ik ga naar de CHILL, kijken of Ambient Daan, daar al is en of ik hem wellicht ergens mee kan helpen. Met het ‘opbouwen’ of zo iets. Hangmatten ophangen en uittesten? Zoiets. Vrolijk zwaaiend zie ik hem al in de DJ booth staan. “Hee, Jack jij komt als geroepen. Misschien kun je me ergens mee helpen?” roept ie. Ik stap achter de decks en vraag hem waarmee ik hem van dienst kan zijn. En Daan zegt: “Ik heb hier 6 flessen Vodka en die krijg ik niet alleen op, jij kunt daar mooi mee helpen. Zo gezegd zo gedaan, he Daan?

Rob Bout wijst me het VIP-veld: "Kijk, hier voorbij dat lint blijft het droog!"

Nut, nutter, nutig...
Ik besluit me nog nuttiger te maken en ga richting camping. Daar zijn altijd wel mensen die hulp kunnen gebruiken om de tent op te zetten. (daar maak je vrienden mee!) Niets was minder waar..., bleek later. Onderweg kom ik Rob Bout tegen, de PR-man van DV. Die verteld me dat ie speciaal zijn vakantie in Italie heeft onderbroken om deze DV in goede pers-banen te leiden. Hij leid mij rond op de camping en laat het VIP-veld zien. Ik vraag, wat is er VIP aan? Regent het hier niet, dan? Nee, zegt ie, dit veld blijft droog! Hij trakteert me op een ontbijtje en we nemen weer afscheid. (Als ik later tegen een ex-ID&T-ster vertel dat ik getrakteerd ben op een ontbijtje, krijg ik te horen: “Zeker een broodje aap?”... wat is dat toch...?)

Ouwe jongens, krentenbrood. Overal kom je goede bekenden tegen...

Pas op, glad!
Ik verlaat de camping weer en vertrek met Ambient Daan richting de ‘RELATION’-berg omdat hij daar geinterviewd zou worden voor het NOS-6-uur-jourlaal. Dat ging aldaar niet door, maar we hebben er wel veel lol gehad op die berg. Daar zo met zijn tweetjes. Je wil het niet weten... Of juist wel? De berg weer af lopend, glij ik bijna onderuit. Oei, daar ging bijna mijn goeie goed.

"Het kaf wordt van het koren gescheiden!" Ja, wat is de natuur toch mooi!

Here we go!
Toen ik merkte dat er hier en daar wat mensen rondliepen, dacht ik: Het gaat beginnen! Gezellig! Vervolgens ben ik de tenten in, de tenten uit gegaan, muziek geluisterd, gedanst, gekletst, bijgekletst, nog meer geouwehoerd, nog meer gedronken, afijn je kent dat wel. Wat je zoal doet op een groot dansfestival. Wat dat betreft was het een DV, als alle anderen, met dit verschil dat ik zo alleen, meer aanspraak had met wildvreemden. En er was nog meer een saamhorigheidsgevoel als de voorgaande jaren. Zou dat komen omdat iedereen er op een gegeven moment het zelfde uitzag?

Kaf van koren?
Of zoals ik iemand hoorde zeggen in de camera van het NOS journaal: “Op zo’n dag als vandaag wordt het kaf van het koren gescheiden. Deze vrijdag is voor de hardcore en morgen is voor de watjes.” Nou ja, overdrijven is ook een kunst, maar ik begreep hem ergens wel. Leuk geformuleerd!

Survivelen?!
Afijn, het werd een dolle boel en het werd steeds later. Terug naar huis rijden was geen optie meer (Ja, ik had iets te veel Vodka op... Dankje Daan!), en een tent had ik niet bij me. Wat nu? Ik had al eerder op de dag het aanbod van Ambient Daan gekregen om bij zijn zoontje in het stapelbed te slapen. Ambient Daan was om twaalf uur in geen velden of wegen meer te bekennen en dat andere aanbod van een pas getrouwd stel (die ik geholpen had met de tent opzetten) dat ik vannacht wel tussen hun in mocht slapen, leek me wel een goed idee! Maar waar was die tent ook alweer? Er stonden inmiddels twaalf voetbalvelden vol met tenten.

Als je bij iemand op bezoek gaat, moet je wel schone kleren aan!

Houtje touwtje?
En als je, in het donker, tussen die tenten iets gaat zoeken, val je al heel snel over zo’n touwtje en dan krijg je vieze kleren. Dat staat ook zo dom... Nee, dat is niet netjes, ’s-Nachts met vlekken op je broek, bij iemand aankloppen voor een slaapplaats. DAT DOE JE NIET!

Carl Cox draaide foutloos in de dove-disco. Je hoorde er niks van!

Dansen kreng!
Gelukkig was de dove-disco heel de nacht open, zodat ik heerlijk de hele nacht heb kunnen dansen op de muziek van Carl Cox, want daar komen we toch voor? Dansen in de dans-vallei!

Fris en fruitig!?
Afijn de volgende dag, fris in de bus richting mijn auto, want er was nog meer dit weekend. Volt in de Stubnitz met aldaar B2B, Riccardo Villalosbol (Hij vierde er ook zijn verjaardag, maar ontkende dat ie vader wordt) en Richy Hawthin. Diverse nachtelijke afters en de zondageditie op Strand West van Earth. Moe maar voldaan viel ik maandagochtend om 8 uur vredig in slaap.

Kijk, zo heb je nog eens iets aan je weekend. Ok, ik heb nu niks meer aan de rest van de week, maar dat moet je er voor over hebben. Een ding wil ik nog wel kwijt in de week van de atletiekkampioenschappen. Ik heb dit weekend mijn persoonlijk record gebroken. Jullie mogen raden, wat dat record behelst. Degene met de goede oplossing krijgt mij ongebruikte Dance Valley dekbed...

Undercover

***

Dance Valley volgens Jimmy Loo

Gaan we met de boot of met de auto? Aangezien ze bij de BBA geen actuele waterstanden van Mainstage paraat hadden besloten we de auto te pakken. Een voorzichtig begin, want "we gingen eerst wel ff kijken of 't wat was". We konden altijd nog onze spullen gaan halen, nietwaar? Zo gezegd en gedaan. Tomtom was aardig in de war (die dingen hebben natuurlijk ook wel 'ns een slechte trip - vrij naar S. Gaaikema), maar de grote borden die ons verzekerde dat Noord-Europa was afgezet vanwege 60.000 herkauwende danceliefhebbers leidden ons zonder omwegen naar de Spaarnwoudse Plassen. Tot we tegengehouden werden. "Dit is alleen voor calamiteiten!" verzekerde 't natte hesje ons. "Da's mooi, want we zijn al veel te laat!", verzekerde we hem terug, maakte een wheelie met een Volvo en hielden de beste man niet langer van z'n werk.

't Volgende hesje verzocht ons toch echt naar links te gaan. "Ja maar, we moeten daarheen." "Dan moet je toch hier parkeren." "In zee?" Een naderende motoragent deed ons besluiten 't ruime sop te kiezen en op goed geluk de jachthaven in te rijden. Een euforisch moment maakte zich van ons meester. Wat nou, lopen? Ik ben jezus niet! Dit is 2005, rÌjden over water is de bom! De euforie zakte tegelijk met ons de modder in toen we uitstapten. Kut. Soppend naar het DanceValley-terrein kregen we ook nog te horen dat je 't terrein niet meer af mocht. Dubbelkut. We hadden maar 2 kaartjes gekregen en geen spullen bij ons. Kutkutkut.

"We zijn van Heineken en we komen..." "Ja 's goed, loop maar door." Zo makkelijk was 't nog nooit gegaan. Bij de incheckbalie kregen we zonder kaartje een campingbandje en ook bij de Heinekentententent geloofden ze ons op ons woord. Toegang, tenten en we hadden nog twee kaarten over om het terrein af te komen. Sweet! Met onze boodschappenkarretjes van Heineken vol slaapzakken, sinasappels, condooms, grote vloei en nog wat items vonden we ons onderkomen voor de naderende nacht. Geregeld.

't Festivalterrein was slechts toegankelijk op vertoon van je PADI Open Water brevet (altijd bij je hebben dus). Ondanks 't slechte zicht kwamen we precies boven water bij de chilltent van de familie Ambient, Cristina & Daan. Voltrots vertelde 'ie over z'n zes vodkaflessen, waarvan er welgeteld 1,5 terug werden gevonden en aan Daan was goed in te schatten waar die andere 4,5 gebleven waren. Nooit te beroerd iemand voor een delirium te behoeden schonk ik ook maar lekker bij en snel werd 't erg gezellig. Cheers!

Na een rondje meet & greet bleek ik opeens een artiestenbandje om m'n pols te hebben. Dat opende perspectieven. Je moet weten dat je weliswaar grote vloei van Heineken kreeg, maar dat bij de ingang de kleinste hoeveelheden wiet werden afgepakt. Laat staan vodka en andere feestverhogende ingredienten. We besloten meteen terug te scheuren naar Amsterdam om de Gall&Gall op de Dam te plunderen. Met een grote tas vodka, bier en drugs kwamen we om een uurtje of 9 aan bij de artiestenparkeerplaats. "Ik moet NU draaien". De chauffeur van een blauw busje was blij dat 'ie eindelijk 'ns wat te vervoeren had en reed ons in vliegende vaart door alle controles heen. Een grote glimlach tekende onze gezichten...

Instinct blijft een mooi ding. Toen we met onze schatkist bij de tenten aankwamen stond de heer Undercover ultimate cool op ons te wachten. Hoe 'ie 't wist is me nog een raadsel. Casual, een biertje in ÈÈn hand, de andere ergens tegenaan geleund: James Dean was er niks bij. Ondertussen hield het op met regenen en konden we niet anders dan dat uitbundig te gaan vieren. Zeiltjes werden neergelegd, de Tas werd geleegd en vanaf hier is mijn DanceValley verslag substantieel anders dan van andere niet nader te noemen ooggetuigen. Kijk maar wie je gelooft.

Ik heb namelijk nog nooit iemand zo grandioos en zonder schaamte op z'n bek zien gaan als deze -voorheen frisse- Rebel without a Cause. En geen tenttouw te bekennen, mind you. Zo loop je met z'n 2-en over een modderpad en zo ben je alleen. Bellend met de eigenaar van een grote gele tent, die volgens dhr. Undercover subiet verplaatst moest gaan worden, zag Jack een kuil voor een plas aan en ging bij gebrek aan stevige ondergrond en een overdosis drank head-first de blubber in. Nadat ik 'm uit de klei getrokken had bleek 'ie onverstoorbaar door te zijn gegaan met bellen, niet gehinderd door de zwarte grasbaard onder z'n kin. Respect. Ik vraag me af of de andere kant van de lijn uberhaupt iets heeft gemerkt van deze doodsmak...

Als je wint heb je vrienden. En zo niet dan doet een tas alcohol z'n werk heel goed. Snel werd 't aardig druk bij Heineken-tentjes 192 en 193. Mi casa su casa, de vodka werd gedeeld, 6 gram wiet was verdwenen voor iemand er erg in had en ook de rest van de inhoud vond gretig aftrek. Partahhh!!. De hele nacht kwamen er leuke mensen aanwaaien, last but not least jack's zeer gezellige gele-tent bewoners. En zo werd Jack's nieuwste fetish weer aangewakkerd tot ongekende kracht, bigger & better als ooit tevoren. Een obsessie voor gele tenten, je zal 't maar hebben. Wat volgde was een wanhopige poging van onze dappere fotograaf om het onderwerp van zijn knagende onrust te verplaatsen. Waggelend baande hij zich de grootst mogelijke omweg door sloten en hekken naar de plaats des onheils, ritste het zeil open en dook genadeloos naar binnen. Even dit: vergewis je bij het uithalen van practical jokes als deze eerst even of je potentiele slachtoffers niet eerder dan jij op je crime-scene gearriveerd zijn. Of erger, al in hun tent liggen. Anyway, om een lang verhaal kort te maken: we hebben Jack op tijd gered van genante situaties, sleepten 'm huilend aan z'n benen terug uit de -ondertussen beruchte- gele tent en hebben 'm getroost met een paar slokjes vodka totdat het licht uit ging. En dat was goed.

Rond het middaguur draaide ik me om en als ik er aan terug denk loopt 't zweet weer in straaltjes over m'n rug. Waar was de hond in godsnaam mee thuis gekomen? Ik kon me niet herinneren dat ik de vorige nacht iets had opgegraven en in m'n tent had gelegd. Visioenen van sex met een kluit schoten door m'n hoofd. Hoe laag was ik gezakt? Het fossiel deed z'n ogen open. "Mogguh" rochelde 't. Tranen van dankbaarheid vulden m'n ogen. 't Was geen vrouw, 't was Jack en hij leefde nog! Ternauwernood, maar toch. Zonder een woord te wisselen zijn we de tent uitgegaan. Jack rekte zich 's goed uit, mompelde "Gele tent" en verdween zonder om te kijken spoorloos in de modder. 't Ga je goed, bikkel...

PS: Mocht je deze herfst in Spaarnwoude iemand met een gele tent zien sjouwen, bel me dan ff.

Overigens, DanceValley was top, 't feestje ben je samen en zo was het, misschien wel dankzij 't weer. Aan Jaap, Jack, Daan, Cristina, Lisca, Duncan, Kim, Natascha, Anne & de buurtjes en alle anderen die regen een nieuwe dimensie hebben gegeven: Ik buig diep. Dank voor een gedenkwaardige nacht.

Jimmy loo

***

TEKST/VERSLAG van Superjoen:

Onderwerp: Dansen is noodzaak!
Geplaatst: ma 08 aug, 22:23

‘Waar ben je?’, schreeuw ik door mijn mobiel.
‘Op de camping, we komen eraan’.
‘Ok, ik zit in een fauteuil bij de chill’.
‘Wat’?
‘Bij de chihill, bij die hangmatten’.
‘Ok, tot zo’
Zaterdagmiddag, Dance Valley 2005. Vanuit mijn zeer comfortabele positie bekijk ik het festival terrein. Af en toe kijkt de zon verlegen met mij mee om weer snel achter een wolk te verschuilen, alsof ze zich schuldig voelt voor haar afwezigheid gisteren.
Vandaag gaat alles goed komen, mompel ik, zoiets voel je. Ik haal een kokertje uit mijn broekzak en laat de hasj joint eruit glijden. ‘Hup de fik erin’. Vanuit de fauteuil, met een joint heb ik een prachtig schouwspel voor me. Het terrein is sinds gistermiddag verandert in een groot moeras waar de eerste festival bezoekers voorzichtig hun weg in proberen te vinden. Je haalt de campers en de daggasten er zo tussen uit. Waar de dagbezoekers omzichtig de plassen en diepste modderpoelen proberen te ontwijken, stampen de campers gewoon overal doorheen. Het heeft iets kinderlijks lekker door de modder stampen.
Wat een verschil met gisteren.

Ik was als een van de eersten op de camping toen alles er nog droog en groen uitzag. Maar zodra ik de tent uit zijn verpakking haalde sloegen de eerste slierten regen in mijn gezicht. En het bleef regenen.
In de 24-uurs tent op de camping heerste een bedompte sfeer. Alles zou in het water vallen, dit werd een grote mislukking. Iedereen had hier zo naar toegeleefd en nooit verwacht dat augustus zich van zijn slechtste kant zou laten zien. Ook ik kon mij maar moeilijk over deze teleurstelling heenzetten. Pas rond een uur of negen, Dance Valley was al volop aan de gang, stopte de regen en veranderde de sfeer. Ik stond in de Loveland tent en toen de eerste zonnenstralen van die dag, onder veel gejoel van iedereen het natte gras verwarmde en waterdamp liet opstijgen als uit een rookmachine.
‘Ben jij naar Cuba geweest? Vraagt een jongen met een enorme bos krullen aan mij en wijst naar mijn shirt waar een afbeelding van Che Guevara op staat.
‘Nee, helaas, jij?’
‘Ik ben net terug uit Nepal’ zegt hij en haalt een foto uit zijn binnenzak. Op een trap voor een tempel poseert hij met vijf sannyasins, magere mannen met lang haar en lange baarden kijk mij streng aan. De jongen staat in het midden en leunt nochalant tegen een pilaar. Een mooie foto, zeker omdat ik er zelf ook ben geweest en weet hoe indrukwekkend Nepal is.
‘Wow, mooie foto man’ roep ik vol bewondering. De jongen glimt van trots, slaat een arm om mij heen en steekt zijn duim omhoog, zo gaat dat, vrienden voor het leven.
Hoe groot een festival ook is, je komt altijd bekenden tegen. En aangezien ik de eerste avond alleen was omdat een vriendin van mij pas heel laat op de camping aankwam is het altijd leuk om bekenden te zien. We drinken bier, praten (zover mogelijk) en dansen, wisselen nieuwtjes uit en ik krijg veel tips waar naar toe te gaan en waar niet. Iemand biedt zelfs aan een joint voor me te draaien aangezien ik dat nog steeds niet beheers. En zo verandert de teleurstelling van begin die middag in een heel gezellige avond en nacht. En het leuke is dat er morgen weer een dag is en dan zou alles goed komen. Daar is iedereen het over eens.

‘Heeej, daar ben je dan eindelijk’, zeg ik tegen mijn goede vriendin Arnolda. Ze komt naast me op de leuning van de fauteuil zitten en pakt de joint uit mijn hand. Arnolda is een festivalganger pur sang, avant la lettre. Ze heeft dan ook heel professioneel haar voeten eerst in een vuilniszak gehuld voor ze haar schoenen instapte. ‘Zo krijg je geen natte voeten en het staat ook nog eens heel hip’, roept ze trots.
‘Je raad nooit wat ik vergeten was gister’.
‘Je kaartje’ gok ik.
‘Nee, mijn tentstokken’.
‘Een hele prestatie, echt iets voor jou’ lach ik.
‘Ja vet balen man, ik heb zo’n windtentje gekocht hier bij de camping en daar de stokken van gebruikt alleen heeft de tent nu een plafondhoogte van amper vijftig centimeter, heel knus allemaal’.
‘Een prachtig verhaal Nol, briljant opgelost moet ik zeggen’
‘Nou, nadat twee Engelsen de moed hadden opgegeven hebben twee Nederlanders ons geholpen met het opzetten’. Daar zijn we nu mee op stap, he-le-maal lijp zijn die gasten, kom dan stel ik je voor’
We lopen naar een van de blauw witte tenten voor de Chill en daar zit de hele groep met bier op een groot luchtbed. Mijn joint gaat hand in hand en de stemming zit er goed in. De rest van de middag trekken we met elkaar op, we raken elkaar weer kwijt en komen elkaar weer tegen. De zon is inmiddels volop van de partij en staat hoog in de inmiddels strakblauwe lucht. Het Dance Valley gevoel, wat zo moeilijk aan buitenstaanders uit te leggen is, stroomt door mijn lijf. Ik voel met tot diep in mijn botten zielsgelukkig.
‘Dansen is noodzaak!, schreeuwt Arnolda boven de muziek uit. En gelijk heeft ze.
Time flies when your having fun. Dat is een feit en voor je het weet is het tijd om naar de afsluitende set op de mainstage te gaan.
Dit keer kan ik Dance Valley meemaken van het begin tot het einde. Niet meer letten op de tijd en om tien uur al richting de uitgang om niet de laatste trein naar huis te missen.
Nee, we staan met z’n tweetjes op de heuvel van de main met een prachtig uitzicht op de lichtshow en het vuurwerk. Paul van Dijk weet wat afsluiten inhoud en draait de ene stampplaat na de andere en maakt het publiek uitzinnig.
Ik sta achter Arnolda en sla mijn armen om haar heen en samen kijken we met onze ogen dicht.
‘Mooi hè alles’, zeg ik.
‘Ja Joentje’ zegt ze.
En zo was het.

Superjoen


De schoenen van de verslaggever (S.J.), je zou er geen cent voor geven...

View Guestbook
Sign Guestbook