Chic = back!
Amsterdam 19-07-2005
Is hier sprake van een generatiekloofje?
Hmmmm...
Let op, een weegave van een gesprekje:
"Chic!"
Chic! Wie? Chic! Is
dat een DJ? Wat draait ie dan? Neehee, Chic! Sorry, die ken ik niet. Kom
op, je kent ze wel Chic! O, is het een party-organisatie? Nee man, gewoon
Chic, die traden vanavond op. Chic! O wacht, je bedoeld een bandje dat
Chic heet? Zeg dat dan. Nee, die ken ik inderdaad niet. Nee, nu wordt
ik gek, iedereen kent Chic toch? Nee, ik niet...
'Le Freak!'...?
Je weet wel van die wereldberoemde hit, ‘Le Freak’. Nee, sorry
zegt me niets. Maak je niet zo druk man, het is maar een bandje, als het
nou een DJ was, die ik niet kende. Maar goed, die traden dus vanavond
in Paradiso op, en jij vond die goed? Fijn voor je. En wat vind jij van
Sasha? Sasha, welke Sasha? Die met die lekkere kont, die Sasha? Nee, lullo,
hoe vind je Sasha vanavond? Weet ik veel ik heb ze nog niet gezien. Is
ze er wel? Nee lullo, ik heb het over de DJ! Welke DJ? O wacht, die lummel
daar achter de draaitafels bedoel je? En die heet Sasha? Wel aardig maar
niks vergeleken met Chic! Wie?
Jonge lul!
Afijn zulke gesprekken had ik de hele zondagavond/nacht in Panama, tijdens
het optreden van DJ Sasha en dus na het optreden van Chic in Paradiso.
En niet met de minsten of geringsten. Daar zaten zeer serieuze muziekliefhebbers
tussen. OK, ze waren wel wat jonger als ik, maar kom op, iedereen kent
toch Chic? Niet dus. Sterker nog, bijna niemand kent Chic...
"Chic, ze bestaan echt! Kijk maar!"
(En
in een bomvol Paradiso, die wisten wie Chic zijn. De rest zat thuis?)
Ra ra, hoe kan dat?
Toen ik op zondagavond in Paradiso Chic op het podium zag verschijnen,
bekroop mij een gevoel van grote bewondering. Een zware bas begon te rollen,
drummer tikt af, een mega geluid zwelt aan, een geweldige kakofonie van
blazers, orgels, percussie, drums, basgitaar en rhytmgitaar. Dan stopt
de muziek even abrupt als ie begon. De band met de mooie zangeressen staat
plotseling, doodstil, met de rug naar het publiek. Het publiek joelt wat.
De leadzangeres staat met haar armen omhoog en begint met haar rechterhand
wat te bewegen, alsof ze wilde zeggen: “Mag ik iets meer herrie
in de zaal, aub?” En dat kreeg ze: “Het publiek begon te aplaudiseren
met de handen in de lucht, er werd geroepen , gejuigd, geschreeuwd. Ook
hier zwelde de herrie aan, tot een kakofonie van lawaai.
En door...
De drummer tikt weer af, de band springt in de lucht zichzelf omdraaien
naar het publiek en het eerste nummer heeft aangevangen: “Dance,
dance, dance!” En bij mij sprongen de tranen van geluk in de ogen.
En dat was het eerste nummer nog maar. Wat heb ik ze enorm gemist, zonder
dat door te hebben. Chic is back en hoe! Er zouden nog vele momenten van
ontroering (1 minuut stilte voor Luther van Dross) volgen. Vele momenten
van kippenvel. Vele momenten van euforie, herkenning en geluk. De laatste
keer dat ik zo onder de indruk was van een dance-act moet in New York
geweest zijn. Ongeveer 100 jaar geleden bij een legendarisch concert van
James Brown.
... James Brown...! (Tja, de fotografie was in ieder
geval, vroeger beter! ;-) )
Pipa, pipo, paradisio...
En nu dus in ‘ons eigen’ Paradiso...? Is dit wel het geval?
Of heb ik de afgelopen 15 jaar iets te veel naar DJ’s geluisterd?
Nee, dit was gewoon, ongewoon goed!
Sorry Sasha... (En toch heeft
ze een lekkere reet!)
Jack Undercover
PS: En met dank natuurlijk aan Paradiso, waar ik al jaren ‘kind aan huis’ mag zijn. Nu ik toch bezig ben, ga ik uiteraard ook Lieke bedanken voor dat fijne feest, Extrema. Verder veel dank aan Maurice en Daan van Mojo, voor de 5 dagen achtereen feest. Dank ook aan Jurriaan voor een gezellig openingsfeest in Rotterdam, nota bene! En dan 'last but not least', dank aan Wesley van Panama, voor de mooie afsluiter van een zeer enerverende week. Maar als ik Leonie, Per, en Miel en de NS niet zou bedanken, zou ik hen zeer te kort doen. Zij hebben er voor gezorgd dat ik dit bedankje kan schrijven. Leve de BOB’s!