Amsterdam 19 april 2005

Wally is niet onopgemerkt heengegaan. Iets waar je toch bang voor zou kunnen zijn. Stel je voor, je hebt twee-en-half jaar aan-een-stuk in de TOP-40 gestaan. Gespeeld met de groten der aarde. Van Middelkerk tot Las Vegas, you name it en vervolgens komt er geen kip op je begrafenis, omdat je in de ‘vergetelheid’ bent geraakt. Mooie boel!

Proost?!
Dat was dus gelukkig niet zo en eerlijk gezegd, had ik dat ook niet verwacht. Onze buurtcafe’s hadden het er al de hele week over. Terwijl het ene cafe op zondag de verzamelde fans, vrienden en collega’s van Wally opving, ging het andere cafe op maandag uit respect niet meer dicht. Net zo lang doorzakken op Wally, totdat we omvallen. (“Ja, zo zou Wally dat gewilt hebben. En zoniet, jammer dan!”) Het derde cafe had ook iets ludieks: Gratis Berenburg! (“Ja, die moet nu op. Anders blijven we er maar mee zitten...”)

Belasting?
Kortom de plaatselijk buurtkennissen van Wally, wisten er wel raad mee. Kroegen in de buurt schepten op over torenhoge drankrekeningen die er nog van Wally zouden staan. “Ja, die hier staat nog in guldens!” Er gingen zelfs weddenschappen wie er het meeste geld aan Wally uitgeleend had. Een grappige buurtbewoner vertelde tegen AT5: “We zagen dat als een soort buurtbelasting. Zeg maar een ‘Wally Tax!”

En nu muziek!
Maar genoeg over Wally als buurtbewoner en zijn buurtkroegen. Zondagavond wist ik al dat het bij de begrafenis druk zou worden. Paradiso was immers flink vol gestroomd met Wally Tax-aanhang. Dat voelde goed en de avond was ook erg goed. Niet meer, niet minder. Erg goed! Dat was mooi, dat was fijn. Wally, het ga je goed!

Jack Undercover

En dan nu hieronder een kleine foto-impressie van het benefietconcert van afgelopen zondag in Paradiso (zomaar een greep!):