door Tony jr

De laatste weken kwam het onderwerp 'Dance in de media' weer ter sprake in columns en op fora. Er zou te weinig aandacht worden besteed aan de zomerse dance-festivals terwijl popfestivals wel de nodige ruimte kregen. De popjournalistiek kreeg weer de Zwarte Piet. Maar in plaats van naar een ander te wijzen was het misschien handiger van de dance-scribenten geweest eens aan zelfbeschouwing te doen. Objectieve dance-journalistiek is namelijk een embryonaal fenomeen.

“Hier twee ongelooflijk integere journalisten: De meester en zijn leerling.” (Onherkenbaar wegens privacy redenen)

Onderhond
Wat de dance-scene vooral ontbeert is zelfkritiek. Men beschouwt zichzelf nog steeds als underdog, met als gevolg een overdreven defensieve houding tegenover de boze buitenwereld. Daarnaast is er een grote commerciele belangenverstrengeling in een vrij kleine ons-kent-ons scene. En zolang dance-media nog steeds bestaat uit deze party-organisaties gelieerde uitingen en 'fotootje kijken, prijsje winnen' websites die hun kaartjessponsers tevreden willen houden, is kritiek sporadisch. Een paar onafhankelijke websites en wat fora uitgesloten.


“Deze journalisten waren vroeger 'vrienden voor het leven'!" (MB?&GS?) (Onherkenbaar wegens privacy redenen)

Pop vs. Dance
Laten we de vergelijking dan eens wagen met de veel volwassener popwereld. Bijna elk jaar heeft Dance Valley dezelfde hoofdact: Carl Cox beukt er op los terwijl laser- en vuurwerkshow voor de rest van het 'spektakel' zorgen. Vanuit de dance-scene is daar nauwelijks kritiek op. Maar stel je nu eens voor dat Pinkpop dat zou flikken. Bijvoorbeeld elk jaar met Lenny Kravitz of Pearl Jam afsluiten. Men zou worden afgemaakt door zowel pers als publiek. De kritische houding van de pop-scene zorgt er daarmee voor dat Pinkpop gedwongen wordt om te blijven vernieuwen.


“In de roddelfotojournalistiek kent men geen vijanden! Men helpt elkaar!” (Onherkenbaar wegens privacy redenen)

Stilstand
Vernieuwing komt voort uit revolutie, rebellie of op z'n minst kritiek. Het ontbreken daarvan kan de nu populaire dance op den duur de kop kosten. Want stilstand is achteruitgang, zei m'n meester op school al. En daarom is objectieve dance-journalistiek wel degelijk belangrijk. Kritische geluiden moeten als aanjager fungeren van een scene die nu voornamelijk zichzelf herhaalt en de vruchten plukt van een ooit progressieve sub-cultuur. De popjournalistiek is niet zaligmakend. Maar in ieder geval wel zo breed, onafhankelijk en eigenwijs dat het continu impulsen geeft aan z'n omgeving. Wie gaat hetzelfde voor de dance-cultuur doen?

Tony jr.

ps. Helaas is het stukje iets korter uitgevallen dan normaal. Ik had nog een tirade over partyorganisator **&* uitgewerkt maar het kon Undercovers goedkeuring niet weg dragen. Of zoals hij letterlijk zei: "Als je dat zeikstukkie niet schrapt mag je de volgende keer niet mee naar Kane". Ja, en er zijn belangrijker zaken in het leven dan objectiviteit.

View Guestbook
Sign Guestbook

Ga naar FORUM