("House is dood" deel II door Tony Jr.)

Hoesten
Het eerste dat veranderde was het publiek. De verhalen van wilde feesten hadden na enige tijd de oppervlakte bereikt. Het uitgaansvolk dat tot dan toe in de plaatselijke disco in rondootjes op top 40 hitjes danste, wilde ook wel eens kijken wat dat 'housen' nu precies was. Als ik dan zo'n ontdekkingsreiziger tegenkwam op een party had ie het steevast over de 'lekkere wijven' op de feesten. Of de 'rare figuren'. Maar deze late adapters, die oorspronkelijk dus kwamen om apies te kijken, gingen vanzelf ook aan de muziek wennen en werden vaste klant. De Smiley kettingen, als teken dat men erbij hoorde, waren niet aan te slepen. Het publiek werd platter, maar de feesten stonden nog steeds.

Een flinke kou
Daarna volgde een kwalijker ontwikkeling. Snelle jongens en andere amateurs zagen het succes van de party's en dachten: hé, dat kan ik ook! Gevolg was dat er massale feesten werden georganiseerd die nog slechts enkele uiterlijke kenmerken van house hadden. Zoals de obligate 'erotische' act en de grote dj-naam voor op de flyer. Maar omdat de organisatoren nog geen vezeltje van de echte house-cultuur in zich hadden werden dit slappe, zielloze avondjes. Geld en het verlangen bij de hippe scene te horen was hun drijfveer. Hele andere motieven dan die van de authentieke house-pioniers.

Nu zou je denken; die foute organisatoren zullen het wel niet lang uithouden. Maar helaas. Voor de massa, die in de oorspronkelijke clubs nog steeds geweigerd werd, waren dit de echte feesten. 2 schaars geklede danseressen en een in een kort leren broekie gehuld dansertje was voor hun een wereldact. Dan nog een travestiet rond laten gaan met een dienblad vol snoep en hopla: een house-party!

"Hopla! Een paar blote billen... en je hebt een 'house'-party!" (...)

Longontsteking
Een groot deel van de originele organisatoren keek met jaloezie naar het grote geld dat door die a-creatieve patsertjes verdiend werd. Dus die dachten op hun beurt: "Hé, dat kan ik ook. Waarom zou ik moeilijk doen om elke week een andere leuke act te verzinnen en interessante dj's te boeken als ik met een paar blote tieten en een dj met een hitje, de tent ook wel vol krijg. Ik moet ook aan m'n pensioen denken". En ook zij gingen de dingen zakelijk aanpakken.

In Coma
De patiënt lag toen wel in coma, maar was nog te redden geweest. Op zo'n moment had vers bloed wonderen gedaan. Helaas had de volgende generatie niet de ballen om de oudjes van de troon te stoten. Ze waren al blij als ze bij zo'n house-fabriek aan de slag mochten, of een uurtje voor een grote naam in mochten draaien. In plaats van hun eigen ding te doen (zoals de oudjes in hun glorietijd wel hadden gedaan) lieten de jonkies zich gewoon inkapselen door het house-establishment.

"Zelfs een laserbehandeling kon de patiënt niet meer redden..."

De dood geconstateerd
Nu is het heel makkelijk iets dood te verklaren als bepaalde ontwikkelingen je niet aanstaan. Maar er zijn helemaal geen ontwikkelingen meer. De patiënt heeft al meer dan 5 jaar niet bewogen. Mogen we hem dan alstublieft als overleden beschouwen?

Een goed voorbeeld van deze rigor mortis is dat elke nieuwe club die tegenwoordig opengaat, wijlen de Roxy als voorbeeld neemt. Een tent die ten tijde van de brand al jaren over z'n hoogtepunt heen was. En waar, had het nu nog bestaan, waarschijnlijk één of ander Trance-pikkie de resident pannenkoekenbakker was geweest. Of één van die 'ideale schoonzoon-entertainende- u vraagt wij draaien'-dj's waar zelfs een bus bejaarden nog de sambaballensamba op kan dansen.

"Gezondheid is niet te koop. Niet voor guldens en ook niet voor EURO's..."

Voorbij
Commercieël gezien is house nog steeds alive and kicking. En er zijn miljoenen die zich ermee vermaken. De meesten weten niet hoe het vroeger was en hebben dus geen vergelijkingsmateriaal met de huidige gezapigheid. De eisen zijn ook niet zo hoog. Een gezellig zaterdagavondje met wat leuke mensen en een dj die volgens verwachtingspatroon draait en men is tevreden. Wat ooit voor velen een manier van leven was, is verworden tot een consumptiemiddel; een uitlaatklep om even te ontstressen.

Maar een tegencultuur is het niet meer. Niet meer dwars of uitdagend of verrassend.

Begraven die handel !
Vroeger was het beter. Maar vroeger was het ook slechter. Het gaat niet in een lijn omhoog of omlaag, het is cyclisch. Punk had z'n moment in the sun en kwam aan z'n eind. En ook House heeft het eeuwige leven niet, al wil men er nog niet aan. Het is alsof aan het eind van de film het laatste shot geprojecteerd blijft en men er nog naar zit te staren omdat het zo mooi was. Maar de film is echt over. Er zal niets meer gebeuren.

Tony jr.

NABERICHT VAN DE DJ FANCLUB REDACTIE:

We hebben op diverse forums, message boards en hier op de redactie van DJ Fanclub vele fraaie reacties mogen ontvangen in zake de 2 artikelen met de titel "House is dood!". De 2 mooiste wil ik U lezer niet onthouden!

Lees hier de reactie van C-Jay (KLIK!)
en
lees de reactie van Badu hier. (KLIK!)

----------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

PERSBERICHT NACHTNOTA (klik hier!)
PERSBERICHT NACHTNOTA (klik hier!)
PERSBERICHT NACHTNOTA (klik hier!)