|
Aandelen of Schoenen verkopen...? Afgelopen vrijdag was er een heel groot feest in de Beurs van Berlage.
Het Nike-Europe-feest. Daar kwamen alle top-directeuren en managers en
secretaresses en schoenverkopers van Nike te samen uit alle uithoeken
van Europa. Het leek mij leuk om daar eens te gaan kijken. En jawel, weer
het zelfde liedje; Hoe kom ik daar naar binnen? (Ik heb niks met Nike
te maken!) Hadden die laatst niet een hitje met een remix van een oud
Elvis nummer? Simpel! Niet alleen hoe, maar waar kom ik binnen? Bij de
gasten ingang misschien? Ik ga naar de portier en zeg: "Sssssst. Ik ben
het. Elvis! Ik treed vanavond als Elvis op en jij weet vast wel waar ik
me moet melden." Portier: "Maar jij lijkt helemaal niet op Elvis...?"
Ik: "Nee, maar ik ben het ook niet écht. Het is een act!" Portier: "Welkom
Elvis, het is me een eer U te ontmoeten! Ik sein m'n collega bij de artiesten
ingang even in, dan kunt U zich zometeen melden aan de zijkant van het
gebouw en meteen naar binnen."

"Larry Largefellow, verkleed al voetballer Cantona lult de acts aan elkaar...
Nóg een undercover? Huh...?"
Even later word ik met de woorden "Welkom Elvis"
hartelijk ontvangen. Hierna gaat het mis. Een vriendelijke mevrouw komt
naar me toe gerent en zegt: "Gelukkig, we dachten dat U het niet meer
op tijd zou halen..." Wat? Help? Wat bleek ze hadden écht een Elvis imitator
geboekt, om met die plaat van Junkie XL, op een motor het héle gebouw
door te rijden (dwars door het publiek) en om vervolgens dat album aan
de DJ te overhandigen. Leuk, maar die Elvis was er niet en ze dachten
dat ik hém was. Oeps.
"Blote Elvissen?" Even later sta ik in een kleedkamer omringt met
half blote Elvissen en Elvissinnen van het Elvis showballet. En het rare
was: Iedereen was jaloers. "Hoef jij alleen maar op die motor door de
zaal te rijden? En dan ben je klaar?" Ja, zei ik, ik heb vannacht nog
meer snabbels. Maar waar ze nog het meest jaloers op waren, was het feit
dat ik het "echte Elvis-pak" aan mocht. Het pak wat Nike-Amerika had laten
over vliegen uit Mephis Tennesee. (Als Amerikanen iets doen, doen ze het
goed!) Er was namelijk een écht door Elvis himself gedragen pak en tien
precies nagemaakte pakken voor het showballet.

Elvis poseert hier voor een fan (DJ Per!) met twee body-builders" (FOTO:
Per)
Even later ren ik vergezeld van enkele bodyguards en body-builders
en een heel showballet gekleed in een Elvis kostuum, via geheime gangen
achter het publiek langs naar een klaarstaande motor. Hup starten en langzaam
door de menigte naar de DJ tuffen. Toen viel het muntje(pilletje?).
Moet
je, je voorstellen: Je zit op een motor. Er schijnt een volgspot op je.
Het publiek applaudisseert en joelt. Ze willen handtekeningen. Ze willen
met je op de foto. Je draagt een pak wat Elvis ook gedragen heeft en langzaam
komt het podium dichterbij. Ik schrik me rot... Wat nu?
Zingen? Ik hoef toch niet
te zingen? Help! Nee, het is weliswaar een podium, maar een podium met
een DJ booth er op. O, ja, daarom heb ik die plaat bij me. Die moet ik
aan de DJ geven. Verrek, dat is DJ Per, die daar staat. Die ken ik goed.
Gelukkig, het komt allemaal weer goed. Ik zet de motor op z'n standaard,
klim het podium op (ongekend lenig, voor een Elvis) en geef goed zichtbaar
voor het publiek die Junky XL plaat aan Per, waarna een overweldigende
ovatie volgt. (Ik riep nog tegen Per: "Per, ik ben het!", maar daarop
riep Per terug: "Ja, Elvis, ik weet het!")

"DJ Per, kijkt de zaal in en zag dat het goed was...: Iedereen blij met de
remix!!"
Godverdomme, waar gaat de wereld naar toe... Als een namaak Elvis
applaus krijgt omdat ie niét van z'n motor afflikkert maar, heelhuids
100 meter aflegt, en dan vervolgens ook nog eens een remix (De originele
is veel beter!!!) bij een DJ aflevert i.p.v. een mooi liedje te zingen...
dan draait Elvis zich (bij deze!) om in z'n graf!
Als hij er in ligt tenminste...
Undercover
PS: Ik droeg die avond Adidas-after-shave en niemand heeft
het gemerkt! Lekker puh...
|